II NAGRODA W MIĘDZYNARODOWYM KONKURSIE ARCHITEKTONICZNYM. PROJEKT STANOWI STUDIUM RELACJI MIĘDZY RZEŹBĄ TERENU A FUNKCJĄ UŻYTKOWĄ. BRYŁA BUDYNKU, UFORMOWANA NA KSZTAŁT FALI, HARMONIJNIE WPISUJE SIĘ W SKALISTE PODŁOŻE, JEDNOCZEŚNIE UNOSZĄC WYŻSZE KONDYGNACJE. DZIĘKI TEMU ZABIEGOWI PARTER POZOSTAJE OTWARTĄ, ZAPRASZAJĄCĄ PRZESTRZENIĄ PUBLICZNĄ.
STRUKTURĘ BUDYNKU ZDEFINIOWANO POPRZEZ HORYZONTALNE WARSTWY ODZWIERCIEDLAJĄCE ZRÓŻNICOWANE POTRZEBY UŻYTKOWNIKÓW. PODCZAS GDY PARTER POZOSTAJE TĘTNIĄCĄ ŻYCIEM PRZESTRZENIĄ WSPÓLNĄ, WYŻSZE PIĘTRA STOPNIOWO ZYSKUJĄ KAMERALNY CHARAKTER, TWORZĄC IDEALNE WARUNKI DO SKUPIENIA I PRACY TWÓRCZEJ.
SERCEM PROJEKTU JEST WYPEŁNIONE ZIELENIĄ CENTRALNE ATRIUM, PEŁNIĄCE ROLĘ GŁÓWNEJ OSI ORGANIZUJĄCEJ PRZESTRZEŃ. TEN KLUCZOWY ELEMENT NIE TYLKO OPTYCZNIE ŁĄCZY POSZCZEGÓLNE POZIOMY I WPROWADZA DO WNĘTRZA NATURALNE ŚWIATŁO, ALE TWORZY UNIKALNY, WEWNĘTRZNY KRAJOBRAZ BUDYNKU.
Przekrój pokazuje budynek jako układ warstw i relacji między poziomami pracy, ekspozycji i wspólnych przestrzeni. Szczególnie ważne jest tu atrium, które porządkuje wnętrze pionowo i wprowadza światło głęboko do środka obiektu.
Dzięki temu przekrój nie jest tylko zapisem konstrukcji, ale pokazuje sposób, w jaki budynek organizuje codzienne funkcjonowanie, kontakt między kondygnacjami i wewnętrzny rytm przestrzeni.
Na przekroju dobrze widać napięcie między masą budynku a jego otwartym, publicznym parterem. Górne kondygnacje tworzą wyraźną, bardziej zwartą strukturę, podczas gdy niższe poziomy otwierają się na wejście, foyer i przestrzenie wspólne.
Przekrój pokazuje więc nie tylko skalę obiektu, ale także logikę jego użytkowania: od bardziej dostępnej i miejskiej strefy przyziemia po spokojniejsze, wyspecjalizowane przestrzenie pracy i nauki.